اعترافات فرزند قرن

سلام. به همه. شهادت امیرالمؤمنین را تسلیت عرض می کنم.

یه سلام تازه به وبلاگ م یعنی دستینه،

خوبی... ما رو نمی دیدی خوش می گذشت.... دلم برات خیلی تنگ شده بود اما ... مهم نیست ... مهم اینه که بعد از یه مدت طولانی همدیگر رو دیدیم...

یه چیزایی تو دلم می گذشت که می دام می خواست برات بگم ... می دونی یه کم بی حوصله یا شاید تنبل شدم...

یه اتفاقاتی هم افتاده .... باید سر فرصت برات تعریف کنم....

تا بعد....

دستانم بوی گل می داد.ما را محکوم کردند به گل چیدن. کسی نگفت شاید گلی کاشته باشیم

                                                                                           ارنستو چگوارا

سلام....

یه سال دیگه هم گذشت... یه سال پیرتر شدم ... یه سال از عمرم رفت...

تازگیا خیلی دلم برای قدیما تنگ می شه ( مثله اینکه دیگه باد پیری وزیدن گرفته!! )

ولی انشا الله امسال باید بهتر از پارسال و همینطور سالهای قبل بشه...

هر سال منتظر می شم ببینم کیا به یادم هستند تولدم را تبریک بگن ولی انگار دنیا هم این زلزله فراموش کرده!! ای امان از نسیان!! آی لجم می گیره وقتی به زبونه بی زبونی بخوای به یه دوست قدیمی یا... بفهمونی که بابام جان روز تولدمه!!!!

خوب هرچه بود گذشت... خوب یا بد.... خودم که باید خودم رو تحویل بگیرم پس تولدم خیلی مبارک!  انشا الله زیر سایه پدر و مادر روزگار خوشی را سپری کنم با بهترین آرزوها ...

پیشا پیش میلاد با سعادت خانم فاطمه معصومه و برادر بزرگوارشان امام رضا (ع) را تبریک می گویم

"اي كه مي گذري باشتاب از لحظه لحظه هاي دلم و مرا كه درسكوت فريادسرداده ام نمي بيني، براي دلم باران باش!"
                                      كلاس جغرافي سال دوم دبيرستان

     چقدر زود گذشت اونهمه شلوغي، اضطراب امتحان، شادي در حياط مدرسه، فوتبال بازي كردن با توپ واليبال، هياهوي مدرسه، زنگ نهار (كه بهترين لحظه هاي تحصيل من بودالبته سالهاي آخر سر به راه شده بودم وديگه كلاس فيزيك، ادبيات ( با اون معلم نازنينش) ....) انگار همين ديروز بود!!

     انگار همين ديروز بود كه اين روزهايمان را خنده دار فرض مي كرديم و سر به سر هم مي گاشتيم! چه كسي اين روزها را تصور مي كرد؟!

    چندي پيش مراسم ازدواج يكي از دوستان بود و در همانجا مطلع شديم يكي از اساتيد مرحوم شده و مدير مدرسه مان هم مبتلا به سرطان است و مشغول شيمي درماني. اي روزگار چقدر زود گذشتي و ياران ما عزيزان ما را با خود بردي. دلم خيلي گرفته. يكي مي گفت وقتي در مراسم ترحيم فردي شركت مي كنيد مي بينيد كه بعضي با وي آنچنان برخورد مي كنند كه انگار سالهاست كه رفته و اساسا مردن مال اوست نه ما!

     من هم مي روم اما كي اش را نمي دانم، چه جوري اش را نمي دانم، چه جوابي مي خواهم بدهم هم نمي دانم...

     وقتي به مشكل بر مي خورم مي گم من مسافرم و اينها گذرا ولي وقتي به شادي ها ير مي خورم سند كل دنيا به ناممه...

      يه جورايي تو فكر وصيت نامه ام. جدي مي گم جدي جدي!

        اين را به عنوان اولين قسمت از وصيت نامه ام بپذيريد:

                            پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنيست...

                   خدايا چنان كن سرانجام ما كه تو خوشنود و ما رستگار

پ.ن: شايد بگيد دپرس شده يا جو گير! ولي واقعا هيچ كدوم. چشمام تازه به روي حقيقت باز شده كه بابا من مسافرم يه ره توشه مي خوام همين كه مال وزينت دنيا نيست (المال و البنون زينت الحيوه الدنيا)... بقيه ماجرا را هم كه خدتون بهتر مي دونين...                        

                         توکه آهسته ميخواني قنوت گريه هايت را

                            ميان ربناي سبزدستانت دعايم کن!

                                                               خيلي  التماس دعا  

صحبتي شد: كه خدا باب نجاتي بفرست ، تلخي ذائقه را شاخه نباتي بفرست

، ميرسد با علم سبز امامت بردوش ، ازچه خاموش نشستي ، صلواتي بفرست.



این یادداشت توسط سرویس SMSblog ارسال شده است.